حالا غصه و غم دیگه رفته.بازم اومده عطر بهاری

داره بارون میباره

اما اینبار گریه اسمون از خوشحالیشه

اروم و ساکت گوشتو بسپر به زمزمه بارون

می شنوی داره می خونه داره از اوج شادیش میخونه

قطره های بارونو نگاه کن

انگار که هر یک از قطره هادارن مشت شادی به زمین میزنن!

با باریدن رو گونه هامون دارن نوازشمون میکنن

می خوان دلامونو بشورن

انگار می خوان دلای مرده مارو بیدار کنن

می خوان بگن آدما مثل ما شادو لطیف باشین

بزارین شادی تو دلتون جوونه بزنه

شادی زیباست....

باران زیباست...

زندگی زیباست....

همه وهمه هدیه خداست......!

     فانوس دریایی رو  روشن بکنیم

             ساعت عشقو بیدارش کنیم

                  ابرای تیره رو کنار بزنیم و

                        مهتابو حاشا بکنیم 

                               روی  پل رو ستاره بارونش کنیم

                                     عشق و عاطفه رو بهم هدیه کنیم

                                              به هم بگیم دوست داریم............!

وقتی که اندوهم به دنیا اومد از مهربونی بهش شیر دادم و به چشم محبت و عشق بهش نگاه می کردم اندوهم مثل هر موجود زنده دیگه رشد کرد و قوی و زیبا شد وسرشار از شادی و نشاط شد.اندوهمو دوست داشتمو اونم منو دوست داشت.دنیای گرداگردمونو دوست داشتیم ،چون اندوهم دل نازک و مهربون بود قلب منم مهربون شده بود.وهر وقت با هم حرف می زدیم ،من و اندوهم با بالهای رویایی روزها و شبهامونو سپری می کردیم اندوهم زبونش رسا بودو منم زبونم رسا شده بود.وقتی که باهم اواز می خوندیم منو اندوهم همسایه ها کنارپنجره ها به آوازمون گوش می دادندبرای اینکه صدای ما چون اعماق دریا وسیع وچون شگفتی ها شگفت بود وهر گاه باهم راه میرفتیم مردم با چشمای مهربون بهمون نگاه میکردن به غیر از کسایی که به دیده حسد بهمون نگاه میکردن چون اندوهم چیز پسندیده و گرانمایه بود و من به داشتنش افتخار می کردم.اندوهم مثل هر موجود زنده دیگه مردو منو تنهام گذاشت که بیندیشمو فکر کنم.الان وقتی حرف میزنم حرفام سنگین به گوشام میرسن وقتی که اواز میخونم هیچ یک از همسایه هام گوش نمی دن و تو کوچه ها راه میرم و هیچکس نگام نمیکنه فقط تو خواب صداهایی میشنوم که میگن : ببینید! این همونه که اندوهش مرده.

                                        کس ندیده ست زمشک ختن ونافه چین

                        آنچه من هر سحراز باد صبا میبینم

            بدین دو دیده حیران من هزار افسوس

  که با دو اینه رویش عیان نمی بینم

 قد تو تا بشد از جویبار دیده من

            بجای سروجز اب روان نمی بینم

من و تو

وآنگاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

ومرا صدفی که مرواریدم تویی

وخود را اندامی که روحت منم

ومرا سینه ای که قلبش تویی

وخود را معبدی که راهبش منم

ومرا قلبی که عشقش تویی

وخود را شبی که مهتابش تویی

ومرا قندی که شیرینی اش تویی

وخود را طفلی که پدرش منم

ومرا شمعی که پروانه اش تویی

وخود را انتظاری که موعودش تویی

ومرا التهابی که اغوشش تویی

چشمهایت راببند گوش هایت راببند لبانت را ببند

احساست را بفهم

انوقت درونت را احساس میکنی

وخود را هراسی که پنهانش تویی

ومرا تنهایی که انیسش تویی

وناگهان

سرت را تکان می دهی و می گویی

نه هیچ کدام

هیچ کدام از این ها نیست چیزی دیگر است

یک حادثه ی دیگری وخلقت دیگری

وداستانی دیگر

که خدا ان را تازه افریده......!

كلاغ به خداوند گفت : خدايا چرا هر روز نزديكيهاي صبح به شهر مي رم و نزديكيهاي شب از

شهر بر مي گردم .

خداوند گفت : مگر با اين كار سختي و دشواري به تو مي رسد .

گفتم : نه ، اما معناي اين كار را نمي دانم .

گفت : نبايد هم بداني ، چون معناي اين كار را تو نمي تواني بفهمي .

گفتم : پس كه معناي اين كار را مي فهمد ...

گفت : اين بشر خاكي . اگر مي خواهي معناي آن را بيابي از درون يه عاشق به بيرون نگاه كن .

گفتم : حالا عاشق از كجا پيدا كنم .

گفت : مگر دنبال گشتي كه پيدا نكردي ...

ديگه هيچي نگفتم و پرواز كردم ، تا به شهر رسيدم . تمومه شهر رو گشتم تا يه عاشق پيدا كنم ،

اما خورشيد تنهام گذاشت و غروب و همراهم كرد و اين معني رفتن و مي داد ، اما نرفتم و بازم

گشتم تا صداي قطره هاي اشكي رو شنيدم . نزديك نبود اما احساسش كردم و بدنبال صدا رفتم .

آره جووني بود كه داشت از رفتن مي گفت . صبر كردم تا حرفاش تموم بشه . در آخر با گريه

خداحافظي كرد .

مات و مبهوت بهش نگاه مي كردم وبه خودم گفتم :

آخه چرا از كسي كه دوسش داره و نمي تونه دوريشو تحمل كنه ، خداحافظي مي كنه !!!!!!!!!!!!!

ديگه طاقت نياوردم و از درون چشمهاش به بيرون نگاه كردم ...

خسته و غمگين و سرگردان بود . خسته از گذشته اي نزديك و غمگين از آينده اي دور و

سرگردان از روزگار خودش ... و حرفايي داشت كه نمي تونست به كسي بگه ... .

يه لحظه با خودم گفتم : خدايا چرا حرفاشو با شما قسمت نمي كنه كه رو به آسمون كرد و گفت :

خداي مهربونم كمكم كن تا آمدن رو معني كنم .

وقتي اين جمله رو از زبون اون جوون شنيدم ، سرم و پايين انداختم و فقط بال زدم . اما از

خودم بدم ميومد كه نتونسته بودم اينو درك كنم كه

              تا نري معناي آمدن رو نمي فهمي

          پرنده اي

 از اعماق قلب من برخاست

  جانم از آتشفشانها گذر خواهد كرد

      تو آنسوي من ايستاده اي

           تو آنسوي آتش ايستاد ه اي و لبخند ميزني

                 و لبخند تو آنقدر بها دارد كه به خاطرش از آتش بگذرم

                    من طلا خواهم شد

     ميدانم

 تو آگاهي من شدي وقتي كه من چيزي نمي فهميدم

تو نور جهان شدي

وقتي كه خاك ، خود را نمي شناخت

تو تصوير ما شدي

وقتي كه هنوز خود را نديده بودم

يا لطيف

كلاغ لكه ي ننگي بود بر دامان آسمان ، وصله ي ناجور بر لباس هستي ، صداي نا هموار و ناموزونش

خراشي  بود  بر صورت احساس ، با  صدايش  نه  گلي مي شكفت نه لبخندي بر لبي مي نشت ، صدايش

اعتراضي بود در گوش زمين و در گوش زمين و  زمان  مي پيچيد .  كلاغ  خودش  را دوست نداشت و

بودنش  را .

كلاغ از كائنات گله داشت كلاغ فكر مي كرد در دايره ي قسمت فقط نا زيبايي تنها سهم اوست و نظام

احسن خداوند هرگز شامل حال او نمي شود .

كلاغ غمگينانه گفت : اي كاش خداوند  اين  لكه ي  سياه را از روي هستي مي گرفت و لبهايش را بست

و ديگر هيچ آوازي نخواند .

خداوند گفت : صداي تو ترنّمي است كه هر گوشي آن را بلد نيست ، فرشته ها با صداي تو به وجد

مي آيند ، سياه كوچكم بخوان ، بخوان كه فرشته ها منتظرند و كلاغ هيچ نگفت .

خداوند گفت : سياه  ، مثل  مركب ، كه زيبايي را با آن مي نويسند . و تو چنيني . زيباييت را بنويس كه

اگر تو نباشي جهان من چيزي كم دارد . خودت را از آسمان دريغ نكن و كلاغ باز هم خاموش بود .

خداوند گفت : بخوان ، براي من بخوان اين منم كه دوستت دارم . سياهيت را ، خواندنت را دوست دارم ،

سياه كوچكم بخوان . كلاغ خواند اين بار اما عاشقانه ترين آوازش را خواند .

خداوند گوش كرد ، لذت برد و جهان زيبا شد .