یه روزی زیر گنبد نیلی ...روی گلدون تنهای تنها

خالی بود جای گل توی قلبش.توی لونه سینش پربود از غم دنیا

چون که دیگه یه غنچه پاکی نشسته.میون تنهایی گلدونه تنها

گل من توی قلبه خسته من.شده غنچه عشق تو مونس

نکنه که با چیک چیک بارون .توی رقص نسیم و درختا

باترانه شاد قناری دل تو تنگ بشه واسه دشتا

مثل تو واسه این دل خستم دیگه مونسی پیدا نمیشه

بگو می مونه گل پیش گلدون بگو مال منی تا همیشه

وقتی گل عشق تو واشد تو سینم گل ناز تو جاشد

ریشه کردی تو این دل تنهام عشق تو با این دل اشنا شد

وقتی پرتوی روشن خورشید روی برگای سبز تو تابید

غصه رفت دیگه از دل گلدون عطر تو توی گلخونه پیچید

گل من گل من گل من گل من تویی جلوه پاک بهارون

                             گل من گل من منم گلدون و تو گل گلدون

باور نکن تنهایی ات را من در تو پنهانم تو در من

از من به من نزدیکتر تو،از تو به تو نزدیکتر من

باور نکن تنهایی ات را تا یکدل و یک عهد داریم

تا درعبور از کوچه عشق بر دوش هم سر میگذاریم

دل تاب تنهایی ندارد باور نکن تنهای ات را

هر جای این دنیا که باشی من باتوام تنهای تنها

من با توام هر جا که هستی حتی اگر باهم نباشیم

حتی اگر یک لحظه یک روز باهم در این عالم نباشیم

این خانه را بگذارو بگذر با من بیا تا کعبه دل

باور نکن تنهای ات را من با توام منزل به منزل

بارون

بغض چشاموگرفت سرمو به شیشه بارون زده تکیه دادم

تاشاید قطره هایی که بغض اسمونو شکستنو رو شیشه پنجره جاری شدن

بغض چشمای منم بشکونن اشکای منم با قطره های بارون به رودو اخرش به دریا منتهی بشن

تا شاید یه روز دریا به خاطر قطره های اشکم ،اسم منو بخونه و صدام کنه...............!